Το παραμύθι της ελιάς

PrintPDF

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μια φτωχογειτονιά ένα φτωχό μα πολύ καλόκαρδο κορίτσι που το έλεγαν Ελιά. Κάθε μέρα η Ελιά γύριζε τη γειτονιά της, έβλεπε τον κόσμο να ζει φτωχός και δυστυχισμένος και γύριζε στο σπίτι της πολύ στενοχωρημένη.
Κάτι πρέπει να κάνω να τους βοηθήσω, σκεφτόταν. Κι από την άλλη μέρα κιόλας άρχισε. Βγήκε στη γειτονιά, κράτησε τα παιδιά της γειτόνισσας για να πάει να δουλέψει και να μπορεί να φέρει στα παιδιά της λίγο φαΐ.
Μια άλλη μέρα πήγε στη γριούλα που ήταν άρρωστη, της μαγείρεψε, της σκούπισε το σπίτι, την έπλυνε, την τάισε. Την άλλη μέρα πάλι έβγαλε τον παράλυτο γέρο με το καρότσι του βόλτα, για να πάρει αέρα και ήλιο.
Τα βράδια γύριζε κατάκοπη, μα ευχαριστημένη που είχε καταφέρει να δώσει λίγη χαρά στους φτωχούς ανθρώπους.
Οι μέρες περνούσαν κι η Ελιά όλο δούλευε, όσο αδυνάτιζε. Μα έβλεπε πως ό,τι κι αν έκανε, ο κόσμος ήταν πάντα φτωχός και δυστυχισμένος.
Αυτό τη στενοχωρούσε πάρα πολύ κι έτσι στενοχωρημένη κάθισε στην αυλή του σπιτιού της και συλλογιζόταν.
– Τι να κάνω, τι να κάνω. Δεν μπορώ να βλέπω τόση δυστυχία.
Το σπουργίτι που την είδε τόσο στενοχωρημένη – και που την αγαπούσε γιατί κάθε μέρα του έριχνε σπόρους και ψίχουλα – δεν άντεξε και πέταξε βαθιά στο δάσος. Εκεί βρήκε την καλή νεράιδα και της είπε:
– Τρέξε, καλή νεράιδα, η Ελιά είναι πολύ στενοχωρημένη, χλωμή κι αδύνατη.
Η καλή νεράιδα ανήσυχη έτρεξε στην αυλή της Ελιάς και τη ρώτησε:
– Τι έχεις, Ελιά μου, κι είσαι τόσο λυπημένη;
– Αχ, καλή μου νεράιδα. Δεν μπορώ να βλέπω τόση φτώχεια και δυστυχία γύρω μου.
– Και τι θέλεις, δηλαδή;
– Θέλω να τους γίνω χρήσιμη. Θέλω να τους προσφέρω κάτι πολύτιμο που να τους δώσει ζωή και χαρά.
– Το θέλεις αλήθεια τόσο πολύ;
– Και βέβαια το θέλω, δε βλέπεις πως έλιωσα από τη στενοχώρια μου;
– Τότε σταμάτησε να στενοχωριέσαι. Θα σε κάνω αυτό που θέλεις.

Και τσουπ! την άγγιξε με το ραβδάκι της κι αμέσως η Ελιά έγινε ένα μεγάλο δέντρο, που έβγαλε φύλλα, λουλουδάκια άσπρα, που έγιναν ελιές πράσινες, μωβ, μαύρες. Έπεσαν στη γη, τα κουκούτσια φύτρωσαν, έγιναν δεντράκια και σχημάτισαν ένα μεγάλο ελαιώνα.
Ήρθαν οι γείτονες, μάζεψαν τις ελιές, έβγαλαν λάδι, έφαγαν, χόρτασαν, ρόδισαν τα μάγουλά τους, ζωήρεψαν κι άρχισαν να χαμογελούν και να ζουν ευτυχισμένοι.
Για να ευχαριστήσουν την ελιά και να της δείξουν την αγάπη τους, πήραν το λάδι τους, το έβαλαν στο καντήλι, για να θυμίζουν στην Παναγιά και στο Χριστό, την καλοσύνη της ελιάς και την αγάπη της για τον κόσμο.
Κι η Παναγιά με τη σειρά της την ευλόγησε. Κι ο Χριστός κάτω απ’ την ελιά ήρθε και ξεκουράστηκε.
Κι εκείνη καμάρωνε ευχαριστημένη στη μέση στον ελαιώνα και φρόντιζε, όταν έρχονται οι άνθρωποι να τη μαζέψουν νά ’ναι γεμάτη ελιές, να χορταίνουν οι φτωχοί, και να φωτίζονται απ’ τις καντήλες όλες οι εκκλησιές.

www.nature-fun.com

Ο σκλάβος Αγιάζ : Μέρος Β΄

PrintPDF

Μέρος Α'
Μόλις λοιπόν ο Αγιάζ μπήκε στο δωμάτιο, ειδοποίησαν το βασιλιά να πάει να τον δει με τα μάτια του από μια τρύπα που είχαν στο μεταξύ ανοίξει.  Κι ο βασιλιάς είδε τι ακριβώς συνέβαινε.  Ο Αγιάζ προχώρησε και άνοιξε την πόρτα του χρηματοκιβωτίου.  Και τι έβγαλε από μέσα; Τα παλιά, κουρελιασμένα του ρούχα που φορούσε ως σκλάβος.  Τα φίλησε, τα έφερε στα μάτια του και τα έβαλε στο τραπέζι, όπου άναψε ένα κεράκι και συνέχισε τις κινήσεις του φανερώνοντας πόσο ιερά και πολύτιμα γι'αυτόν ήταν όλα όσα έκανε.  Κατόπιν φόρεσε τα παλιά του ρούχα, κοιτάχτηκε στον καθρέπτη και είπε, σαν να έλεγε την πιο ιερή προσευχή : "Αγιάζ, δες πόσο μεγάλη εμπιστοσύνη σου έδειξε ο βασιλιάς που σου εμπιστεύτηκε αυτόν το θησαυρό.  Να θεωρείς αυτό το καθήκον το πιο ιερό και τη μεγαλύτερη τιμή που σου έγινε ποτέ, και να τιμάς και ν'αγαπάς τον ευγενικό βασιλιά ως ευεργέτη σου.  Η καλοσύνη και η γενναιοδωρία του βασιλιά σου έδωσαν αυτή την τόσο τιμητική θέση.  Γι'αυτό ποτέ μην ξεχνάς τη μέρα που πρωτοήρθες σ'αυτή την πόλη, γιατί μόνο η ανάμνηση αυτής της μέρας θα σε κρατήσει στη θέση που σου ανέθεσαν".
Μετά έβγαλε από πάνω του τα κουρελιασμένα ρούχα, τα φίλησε και τα έβαλε πάλι μέσα στο χρηματοκιβώτιο.  Καθώς έβγαινε από το δωμάτιο, τι να δει; Το βασιλιά με ανοιχτά τα χέρια του, έτοιμο να τον σφίξει στην αγκαλιά του.  Κι ενώ χανόταν στην αγκαλιά του, τον άκουσε να του λέει : "Αγιάζ, καλέ μου, πιστέ μου Αγιάζ, να 'ξερες τι μάθημα μου έδωσες σήμερα! Ένα μάθημα που πρέπει όλοι να παίρνουμε, ανεξάρτητα από τη θέση μας.  Ω, Αγιάζ, οι αυλικοί μου είπαν ότι έκλεβες τα κοσμήματα του θρόνου, αλλά εδώ που ήρθα ανακάλυψα ότι έκλεψες για πάντα την καρδιά μου".

Λαϊκό παραμύθι της Ανατολής

Ο σκλάβος Αγιάζ

PrintPDF

Κάποτε φέρανε μπροστά στο βασιλιά δέκα σκλάβους για να διαλέξει έναν για υπηρέτη του.  Ο σοφός βασιλιάς.  Ο σοφός βασιλιάς τους έδωσε από ένα ποτήρι και τους διέταξε να το πετάξουν κάτω.  Όλοι οι σκλάβοι υπάκουσαν στη διαταγή του κι έκαναν όπως τους είπε, εκτός από έναν που τον έλεγαν Αγιάζ.  Τότε ο βασιλιάς ρώτησε τον καθένα ξεχωριστά γιατί έσπασε το ποτήρι.   Όλοι, εκτός από τον Αγιάζ, απάντησαν ότι το έκαναν επειδή τους είχε διατάξει.
Όταν ήρθε η σειρά του σκλάβου Αγιάζ να απαντήσει, είπε : "Συγνώμη Μεγαλιότατε, μα το θεώρησα άσκοπο και δεν μπόρεσα να το κάνω".  Η θαρραλέα απάντησή του άρεσε τόσο στο βασιλιά που τον διάλεξε για υπηρέτη του, γιατί εκτίμησε τη σωφροσύνη και το θάρρος του.
Σύντομα ο Αγιάζ κέρδισε την εμπιστοσύνη του βασιλιά με όλα όσα έκανε κι έλεγε, και με τον ακέραιο και ηθικό χαρακτήρα του, τόσο που ο βασιλιάς του εμπιστεύτηκε τα κλειδιά του θησαυροφυλακίου του, όπου μέσα φυλάσσονταν θησαυροί αμύθητης αξίας.
Αυτή τη ξαφνική του προαγωγή από δούλο σε θησαυροφύλακα του βασιλιά έκανε πολλούς να σκάσουν από τη ζήλια τους.  Μόλις έμαθαν ότι ο Αγιάζ είχε γίνει έμπιστος του βασιλιά, άρχισαν να διαδίδουν απίθανες φήμες και ιστορίες, προκειμένου να τον δυσφημίσουν.
Μια από τις ιστορίες έλεγε ότι ο Αγιάζ πήγαινε κάθε μέρα στο δωμάτιο όπου φυλασσόταν το χρηματοκιβώτιο με τα κοσμήματα του θρόνου και τα έκλεβε λίγα λίγα.  Οι φήμες έφτασαν στ' αυτιά του βασιλιά, αρνήθηκε όμως να τις πιστέψει λέγοντας : "Όχι, δεν μπορώ να πιστέψω τέτοιο πράγμα. Θα πρέπει να το δω με τα ίδια μου τα μάτια".

συνέχεια