Συναισθηματική ή βιολογική πείνα;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τους λόγους για τους οποίους καταφεύγετε στο φαγητό, συχνά με παρορμητικό και ανεξέλεγκτο τρόπο; Τρώτε για να παρέχετε τροφή στον εαυτό σας και να χορτάσετε ή για να «ταϊσετε» τα συναισθήματά σας; Είναι πράγματι η πείνα που σας οδηγεί στην υπέρμετρη κατανάλωση θερμίδων ή κάποια άλλη «ανικανοποίητη» πλευρά του εαυτού σας που δεν έχετε εξερευνήσει ακόμη επακριβώς; Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να δώσουν απάντηση σε αυτό το ερώτημα ή αρνούνται τη διαφοροποίηση που υφίσταται μεταξύ των δύο αυτών καταστάσεων. «Εγώ τρώω όταν πεινάω», ισχυρίζεται κανείς, ή «η πείνα μου είναι πραγματική»! Είναι γεγονός ότι δύσκολα διακρίνει κανείς τη διαφορά και, ακόμη δυσκολότερα, παραδέχεται ότι οι λόγοι που δεν οργανώνει καλύτερα και δεν βελτιώνει τη διατροφική του συμπεριφορά είναι καθαρά ψυχολογικοί.

Συναισθηματική πείνα
Η συναισθηματική πείνα αναφέρεται στην κατάσταση εκείνη κατά την οποία η τροφή λαμβάνεται για την κάλυψη συναισθηματικών αναγκών που δεν καλύπτονται με άλλους τρόπους. Μια συγκεκριμένη συναισθηματική ανάγκη, π.χ. η μοναξιά, η βαρεμάρα, η ντροπή, η θλίψη προκαλούν την αναζήτηση και λήψη τροφής και όχι το πραγματικό αίσθημα της πείνας. Μόλις δεν νιώθει κανείς καλά, αναζητά άμεσα το φαγητό! Παράλληλα, σε αυτές τις περιπτώσεις επικρατεί η πεποίθηση ότι το φαγητό αποτελεί μια μεγάλη απόλαυση και ότι τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό, κανείς δεν μπορεί να το αποχωριστεί εύκολα. Το άτομο που καταφεύγει στο φαγητό για συναισθηματικούς λόγους ανυπομονεί να έρθει η στιγμή που θα βρεθεί μόνο του για να φάει. Τότε, νιώθει πραγματικά ο «εαυτός» του και απολαμβάνει αυτό που τον κάνει πάντοτε να νιώθει καλύτερα και ευχάριστα, δηλαδή το φαγητό!

Τα αποτελέσματα της τακτικής αυτής είναι, βέβαια, σημαντικά! Η υπέρμετρη κατανάλωση θερμίδων, ιδιαίτερα όταν κανείς δεν πεινά και επομένως δεν τις χρειάζεται, οδηγεί καταρχήν σε αίσθημα προσωπικής δυσαρέσκειας. Δεν είναι ευχάριστο να νιώθει κανείς ότι δεν ελέγχει τον εαυτό του και ότι ουσιαστικά εξαρτάται από κάτι άλλο, πιο δυνατό από αυτόν, το φαγητό, για τη βελτίωση της διάθεσής του! Κατά δεύτερον, η κακή συνήθεια της συναισθηματικής πείνας αποφέρει συχνά παραπανίσια κιλά και πιθανώς μια επιδεινούμενη παχυσαρκία. Οι κίνδυνοι για την υγεία είναι σημαντικοί, ειδικά από τις επιπτώσεις της παχυσαρκίας αλλά και από τη συχνή κατανάλωση τροφών χαμηλής θρεπτικής αξίας.

Διάκριση
Είναι γεγονός όμως ότι η συναισθηματική και η βιολογική πείνα δύσκολα διακρίνονται. Χρειάζεται προσπάθεια και διαρκής εκπαίδευση για τον εντοπισμό των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους. Παρ’ όλα αυτά, αξίζει η προσπάθεια. Όταν νιώσετε το αίσθημα της «πείνας» να σας πλησιάζει και πάλι απροειδοποίητα και απειλητικά, προσπαθήστε να συνειδητοποιήσετε τι ακριβώς νιώθετε εκείνη τη στιγμή: πεινάτε πραγματικά ή κάποιο δυσάρεστο συναίσθημα σας βασανίζει; Μπορεί απλά να βαριέστε εκείνη τη στιγμή και να μην γνωρίζετε πώς να γεμίσετε το χρόνο σας ή πώς να νιώσετε πιο «γεμάτοι». Προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο μπορείτε σταδιακά να ελέγξετε περισσότερο τον εαυτό σας και να αποφύγετε αν μη τι άλλο μια άσκοπη κατανάλωση θερμίδων ή και ένα βουλημικό επεισόδιο!

Μπορείτε να διαβάσετε ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της συναισθηματικής και βιολογικής πείνας και τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσατε να διακρίνετε τις δύο αυτές καταστάσεις:
- Η συναισθηματική πείνα μάς καταβάλλει ξαφνικά. Τη μια στιγμή δεν σκεφτόμαστε το φαγητό και την άλλη «λιμοκτονούμε». Η διακύμανση είναι ακραία.
Αντιθέτως, η βιολογική πείνα επέρχεται σταδιακά. Το στομάχι γουργουρίζει, η ενέργεια του οργανισμού μειώνεται και προοδευτικά επέρχονται τα σημάδια ότι η ώρα του φαγητού έφτασε.
- Η συναισθηματική πείνα αφορά τη λήψη συγκεκριμένης τροφής, π.χ., μακαρόνια, σοκολάτα κλπ. Υποκατάστατα δεν αποφέρουν την ίδια αίσθηση ικανοποίησης.
Αντιθέτως, η βιολογική πείνα αναφέρεται σε πολλαπλές διατροφικές επιλογές. Προτιμήσεις υπάρχουν, είναι όμως ανοιχτές σε εναλλακτικές επιλογές.
- Η συναισθηματική πείνα εντοπίζεται στο …κεφάλι και στη σκέψη. Θέλουμε τη γεύση της σοκολάτας στο στόμα μας, σκεφτόμαστε την όψη ή τη γεύση του φαγητού που θα καταναλώσουμε.
Αντιθέτως, η βιολογική πείνα εντοπίζεται στο στομάχι. Είναι άδειο, κενό, γουργουρίζει και, ίσως, πονά από την πείνα.
- Η συναισθηματική πείνα είναι άμεση και επιτακτική. Πρέπει να φάμε ΤΩΡΑ! Είναι φυσικό γιατί η συναισθηματική ένταση επιζητά άμεσο εφησυχασμό μέσω του φαγητού.
Αντιθέτως, η βιολογική πείνα έχει «υπομονή» και μπορεί να περιμένει! Θέλουμε να φάμε σύντομα, όχι όμως και το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο.
- Η συναισθηματική πείνα συνδέεται άμεσα με ένα συναίσθημα ή μια κατάσταση που μας αναστάτωσε, ένα διαπληκτισμό στη δουλειά, μια συζυγική διένεξη κλπ.
Αντιθέτως, η βιολογική πείνα προκύπτει ως φυσική ανάγκη του οργανισμού. Ίσως να έχουν περάσει και 4-5 ώρες από το τελευταίο μας γεύμα.
- Η συναισθηματική πείνα αφορά κατάποση φαγητού που είναι αυτόματη, μηχανική, χωρίς να την πολυκαταλαβαίνουμε. Σαν κάποιος άλλος να βάζει τις μπουκιές του φαγητού στο στόμα μας, σαν κάποιος άλλος να μασά την τροφή. Συχνά δεν συνειδητοποιεί κανείς και τις ποσότητες φαγητού που καταναλώνει με αυτό τον τρόπο.
Αντιθέτως, η βιολογική πείνα αφορά μια επιλογή που είναι συνειδητή και υπάρχει επίγνωση του τι τρώμε κάθε στιγμή: τι τσιμπάμε με το πιρούνι μας, τι μασάμε, πόσο σάντουιτς τρώμε, μισό ή ολόκληρο;
- Υπό την επήρεια της συναισθηματικής πείνας δεν «σταματάμε» όταν έχουμε χορτάσει και, κατ’ ουσίαν, δεν χορταίνουμε ποτέ! Είναι φυσικό γιατί οι συναισθηματικές ανάγκες δεν καλύπτονται και δεν καταπραϋνονται» εύκολα ακόμη και όταν το στομάχι έχει γεμίσει.
Όταν όμως έχουμε χορτάσει τη βιολογική μας πείνα, «σταματάμε» με το αίσθημα του κορεσμού. Τρώμε με σκοπό να τροφοδοτήσουμε τον οργανισμό μας με ενέργεια και θρεπτικά συστατικά και μετά απλά σταματάμε.
- Τη συναισθηματική πείνα συνοδεύει αίσθημα ενοχής. Είναι παράδοξο, αλλά τρώει κανείς για να νιώσει καλύτερα και καταλήγει να νιώθει χειρότερα. Κατηγορεί τον εαυτό του και υπόσχεται ότι από αύριο θα ξεκινήσει δίαιτα, γυμναστήριο κλπ.
Αντιθέτως, η ικανοποίηση της βιολογικής πείνας δεν επιφέρει ντροπή ή ενοχές. Το φαγητό, όπως και το οξυγόνο που αναπνέουμε, είναι απολύτως αναγκαία για την επιβίωσή μας.

Συναισθηματική ισορροπία
Ίσως λοιπόν χρειάζεται να αντιστρέψουμε τα πράγματα και να δώσουμε μεγαλύτερη σημασία στη διατήρηση της ψυχικής και συναισθηματικής μας ισορροπίας, που θα αποφέρει και μια πιο υγιή διατροφική συμπεριφορά και σωματική κατάσταση. Ποια συναισθήματα οδηγούν κάθε άνθρωπο σε υπερβολική κατανάλωση θερμίδων και, επομένως, σε μια πιο ανθυγιεινή ζωή; Γιατί οι περισσότερες δίαιτες αδυνατίσματος αποτυγχάνουν; Μήπως δεν λαμβάνονται πάντα υπόψη οι ψυχολογικοί μηχανισμοί δημιουργίας αλλά και διατήρησης της παχυσαρκίας;

Η διάκριση μεταξύ συναισθηματικής και βιολογικής πείνας είναι απαραίτητη καθώς αυτή αποτελεί πολλές φορές την ειδοποιό διαφορά προκειμένου να μπορέσει κανείς να διατηρήσει μια δίαιτα, να χάσει τα επιθυμητά κιλά, να διατηρήσει την απώλεια βάρους κοκ. Αν κάποιος μπορέσει να εστιάσει στον έλεγχο του εαυτού του, στα κίνητρα και τις επιθυμίες του, στα ψυχολογικά κενά που του καλύπτει το φαγητό, τότε θα μπορέσει να συνειδητοποιήσει το ρόλο που παίζει το φαγητό στη ζωή του και, με αυτό τον τρόπο, να πειθαρχήσει καλύτερα και να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα διατροφής. Όταν το φαγητό καλύπτει βασικές συναισθηματικές ανάγκες, όταν αποτελεί ένα «μέσο» για να γίνεται η ζωή πιο ευχάριστη ή ίσως και πιο ανεκτή, δεν σταματά και δεν ελέγχεται έτσι απλά, μόνο με μια δίαιτα. Πρέπει πρώτα να συνειδητοποιηθούν οι συναισθηματικές ανάγκες και να ελεγχθούν προκειμένου το άτομο να πειθαρχήσει και διατροφικά. Η εκλογίκευση και η πληροφόρηση δεν αρκούν καθώς το συναίσθημα είναι πιο ισχυρό από τη λογική και το άτομο θα καταφύγει και πάλι στο φαγητό όταν νιώσει άσχημα και επιδιώξει να καταπραϋνει τα δυσάρεστα συναισθήματά του. Όταν πάντα έτρωγε ένα γλυκό για να αποφύγει τη θλίψη του, όταν πάντα εξευμένιζε το θυμό του με ένα πλούσιο γεύμα, πώς να «εξαλείψει» έτσι απλά αυτά τα δύσκολα συναισθήματα…

Ανασημοσίευση από www.healthierworld.gr

Συναισθήματα - ο καθρέφτης της ψυχής

Τα μάτια αποτελούν την πόρτα της ψυχής. Όταν κοιτάζουν απελευθερωμένα από οργή, μίσος, φόβο, ενοχές και καχυποψία είναι ήρεμα, καθάρια και σε οδηγούν κατευθείαν σε μια γαληνεμένη ψυχή με ευγενικά αισθήματα. Όταν όμως είναι σκοτεινιασμένα, θολά και φοβισμένα αντανακλούν την οδύνη, τον πόνο και τη θλίψη μιας ανελεύθερης ψυχής, δέσμιας των παθών και της υλοφροσύνης, με μεγάλες συναισθηματικές δυσκολίες.
Μήπως τελικά τα συναισθήματα είναι ο κώδικας της επικοινωνίας μας με τους άλλους; Μήπως η έκφραση των συναισθημάτων μας είναι ο καθρέφτης των σχέσεών μας; Μήπως το να αντέχει κανείς όλα τα συναισθήματα είναι ένα σπουδαίο ανθρώπινο χάρισμα;

Η ερμηνεία και η κατανόηση των συναισθημάτων απαιτούν γνώση και νόηση. Η γνώση αποκτιέται. Όσο για τη νόηση, αυτή πάντα την ενισχύει μια ζεστή καρδιά!

Όπως και να 'χουν τα πράγματα, τα συναισθήματα μαζί με τις αρετές αποτελούν τον καθρέφτη της ψυχής και των σχέσεων κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Eίναι απαραίτητα για το μεγάλο και δύσκολο ταξίδι στο συναισθηματικό λαβύρινθο της ζωής και οδηγούν στην πνευματική ελευθερία και αλήθεια!

Από τον Γ.Δημόπουλο (2007), Εκδ. Ελληνικά Γράμματα

Μια μέρα ο πόνος αυτός θα σου βγει σε καλό

Αντισυμβατικός, ιδιαίτερα έξυπνος, ευαίσθητος και μοναχικός. Αυτός είναι ο 18χρονος Τζέιμς, γόνος αστικής διαλυμένης οικογένειας της Νέας Υόρκης, που μόλις αποφοίτησε απ' το σχολείο και εναντιώνεται στο «λαμπρό μέλλον» που ετοιμάζουν οι άλλοι γι' αυτόν.
Αντιμέτωπος με τους γονείς, τους φίλους, την ψυχολόγο του, με σύμμαχο και εξομολογητή τη γιαγιά του, προσπαθεί ν' ανακαλύψει την ταυτότητά του με όπλα τη λογική και το αφοπλιστικό χιούμορ.
Αφήγηση δροσερή και απολαυστική, με ψυχολογικές προεκτάσεις, που θίγει το ζήτημα της αντιπαράθεσης των γενεών και τη δυσκολία προσαρμογής του ατόμου στην κοινωνική συμβατικότητα.
Οι Publishers Weekly, Kirkus Reviews, Amazon.com και Horn Books το επέλεξαν ως ένα από τα καλύτερα βιβλία της χρονιάς.

Απο τον Peter Cameron (2009), Εκδ.Κέλευθος

Η ψυχολογική ασφάλεια στις σχέσεις

Ένας από τους λόγους που δημιουργούμε σχέσεις είναι για να βρούμε συναισθηματική ασφάλεια. Όταν «ανήκουμε» σε κάποιον ή κάποιος μας «ανήκει» και κάνουμε ένα συμβόλαιο ότι θα είμαστε μαζί «για πάντα», αισθανόμαστε πιο ασφαλείς και ότι δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο (παρόλο που μπορεί να είμαστε δυστυχείς ο ένας με τον άλλο). Το να είναι μόνος είναι ένας από τους μεγαλύτερους φόβους που έχει ο άνθρωπος. Όταν δενόμαστε σε μία σχέση θυσιάζουμε μεγάλο μέρος της ελευθερίας μας με αντάλλαγμα την αισθηματική ασφάλεια. Όταν η σχέση είναι αρμονική και βοηθάει ο ένας τον άλλο δεν υπάρχει πρόβλημα. Συχνά όμως σε αρκετές σχέσεις συμβαίνει το αντίθετο: κανείς από τους συνεταίρους δεν αισθάνεται ασφαλής και ο ένας προσπαθεί να υποσκάψει την ασφάλεια του άλλου με διάφορα παιχνίδια επιβολής. Το αποτέλεσμα είναι μία τραμπάλα συναισθηματικών παιχνιδιών, όπου όταν ο ένας είναι απάνω ο άλλος αισθάνεται «θύμα» και το αντίθετο.
Και τότε οι σχέσεις συνήθως εξελίσσονται σε αδιέξοδα και συγκρούσεις. Κυριαρχεί το σαράκι που μας ψιθυρίζει ότι είμαστε ανεπαρκείς και αργά ή γρήγορα ο άλλος θα μας προδώσει ή θα μας εγκαταλείψει διότι... έτσι μας αξίζει. Πολλές φορές καταλήγουμε να εστιάζουμε στη λάθος όψη του νομίσματος: στον άλλον (ότι δηλαδή η συμπεριφορά του μας αναγκάζει να αισθανόμαστε ανασφάλεια), όμως η αλήθεια είναι πως πρέπει να αναλύσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, αφού μόνο αυτός φταίει για τα αρνητικά αυτά συναισθήματα (όταν εμείς έχουμε γερές βάσεις στην προσωπικότητά μας, κανείς δεν μπορεί να μας κλονίσει).

Τι είναι η ανασφάλεια:

Είναι η αιτία και αποτέλεσμα ενός συναισθήματος αδυναμίας και δυσπιστίας. Ένας ανασφαλής άνθρωπος νιώθει ότι απειλείται από άγνωστες καταστάσεις ή ανθρώπους. Δυσπιστεί απέναντι στον καθένα και δρα αμυντικά (παθητική στάση) ή επιθετικά για να προστατεύσει τον εαυτό του από τον φανταστικό κίνδυνο. Όταν φοβόμαστε παύει να λειτουργεί η λογική και η φαντασία μας αποχαλινώνεται δημιουργώντας τα χειρότερα οράματα που απέχουν κατά πολύ από την πραγματικότητα. Διαστρεβλώνεται έτσι η αντίληψη μας και δεν ερμηνεύουμε σωστά τις προθέσεις και τις πράξεις των άλλων. Όταν η λογική μας υπερνικείται αρκετά από την πανικοβλημένη φαντασία μας, προχωρούμε στην προκατάληψη, τη στενοκεφαλιά, το θυμό, το μίσος και σε ακραίες περιπτώσεις στην επιθετικότητα, τη βία, τη σκληρότητα και τον πόλεμο. Ακόμη και όταν δεν φτάνουμε σε τέτοιες ακρότητες είναι βέβαιο ότι καταστρέφεται η αρμονία στις ανθρώπινες σχέσεις μας. Δεν είναι δυνατόν να είναι κανείς ανοιχτός και ν΄αγαπά όταν είναι ανασφαλής, γεμάτος φόβο, όταν φαντάζεται κάθε είδους απειλές στον κόσμο γύρω του. Το να ζει κανείς στο φόβο σημαίνει να ζει μέσα στη μοναξιά.

Ζώντας στην ανασφάλεια: σωματικοί - ψυχολογικοί κίνδυνοι:
Το να ζει κανείς στο φόβο σημαίνει να ζει σε μία διαρκή ένταση που υποβόσκει. Θα συμβούν συχνές εκκρίσεις αδρεναλίνης και νοραδρεναλίνης από τα επινεφρίδια στον οργανισμό καθώς κάθε παράγοντας που δεν είναι οικείος θα δημιουργεί συναγερμό και θα διεγείρει την αντίδραση «πάλης ή φυγής». Αυτό εξασθενεί πολύ το νευρικό σύστημα. Ο υποθάλαμος και η υπόφυση βγαίνουν από την ισορροπία τους και το ανοσολογικό σύστημα παύει να λειτουργεί ικανοποιητικά λόγω εξασθένησης κάνοντας έτσι την αρχή για ποικίλλες σωματικές ή ψυχικές ασθένειες (άγχος, κατάθλιψη, νευρώσεις, φοβίες, κ.α.). Ο φόβος διώχνει την υγεία και την ευτυχία.

Δυναμώνοντας τις ανασφάλειες μας:
Είναι αλήθεια ότι εμείς δίνουμε τη δύναμη στα αντικείμενα να μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια και ευτυχία ή το αντίθετο. Ένα ωραίο παράδειγμα γι αυτό είναι η ιστορία που αφηγείται πως πιάνουν τους πίθηκους στην Ινδία: Δένουν σ'ένα δέντρο ένα μπουκάλι που έχει μέσα του μία μπανάνα ή φιστίκια. Ο πίθηκος πλησιάζει, περνά το χέρι του μέσα από το μπουκάλι κι αρπάζει τα φιστίκια ή την μπανάνα. Η παλάμη του ανοιχτή χωράει να περάσει από το άνοιγμα, η κλεισμένη του όμως γροθιά γύρω από την μπανάνα ή τα φιστίκια δεν περνά από το στόμιο. Σε λίγο καταφθάνει ο κυνηγός και συλλαμβάνει εύκολα τον πίθηκο που δεν έχει την εξυπνάδα να εγκαταλείψει τα φιστίκια του για να κερδίσει την ελευθερία του.
Είμαστε και εμείς σαν τον πίθηκο. Γαντζωνόμαστε σε κάτι που βαθμιαία αρχίζει να μας ταλαιπωρεί και να μας κάνει να υποφέρουμε. Φοβόμαστε όμως να το εγκαταλείψουμε πιστεύοντας πως η δύναμη μας βρίσκεται σ΄αυτό το αντικείμενο ή κατάσταση ή πρόσωπο, ή αυτά έχουν κάποια δύναμη πάνω μας. Έχουν την ίδια δύναμη που έχουν τα φιστίκια ή η μπανάνα πάνω στον πίθηκο: τη δύναμη της επιθυμίας ή της εξάρτησης. Έχουμε λοιπόν πολλές μπανάνες και φιστίκια στη ζωή μας που μας παγιδεύουν και μας κάνουν να νιώθουμε δυστυχισμένοι, ανασφαλείς και άρρωστοι ψυχικά και σωματικά. Η ζωή μας κάνει χάρη όταν μας τα στερεί πότε-πότε για να έχουμε τουλάχιστον την ευκαιρία ν΄ανακαλύψουμε την ευτυχία και την ελευθερία χωρίς αυτά.

Συμπεριφορές ανασφάλειας στην προσωπικότητα:
Παθητική συμπεριφορά: Ο ανασφαλής που αποφεύγει τις συγκρούσεις ή τις καταστάσεις μπροστά σε κόσμο, είναι νευρικός και έχει άγχος. Μπορεί να τρώει τα νύχια του, να τρίζει τα δόντια του ,να παίζει με τα δάκτυλα πάνω στο τραπέζι ,να κουνάει τα πόδια, να γελάει νευρικά. Μπορεί να υποφέρει από αϋπνίες ή πονοκεφάλους.
Επιθετική συμπεριφορά: Ο ανασφαλής σ΄αυτή την περίπτωση υιοθετεί την ιδέα ότι «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». Έτσι προσπαθεί να επιβληθεί στους άλλους και να τους αναγκάσει να λυγίσουν ή να υποταχτούν σ΄αυτόν, ακόμη κι αν αυτό είναι σε βάρος του. Μιλάει δυνατά, διακόπτει τους άλλους, κάνει θόρυβο με τα χαρτιά του, δυσκολεύεται να ελέγξει το χρόνο όταν μιλάει. Συχνά έχει ειρωνικό χαμόγελο, και εκδηλώνει με χειρονομίες την περιφρόνηση ή τη διαφωνία του. Προτιμά κτηνώδεις ή σοκαριστικές εικόνες.

Αναδημοσίευση από www.nea-acropoli-athens.gr

Κάθε ζευγάρι είναι ένας χορός.

Οι διαπροσωπικές σχέσεις γενικά, αλλά και του ζευγαριου ειδικά, μοιάζουν με χορούς.
Μερικοί είναι αρμονικοί, καλαίσθητοι και συγχρονισμένοι.
Άλλοι παράξενοι, ακατανόητοι για οποιονδήποτε άλλον πέρα από τους χορευτές.
Πολλοί είναι συνηθισμένοι και στερεότυποι, σχεδόν πάντα βαρετοί και κοινότυποι, ενώ μερικοί άλλοι είναι πρωτότυποι, δημιουργικοί και ανεπανάληπτοι.
Μερικοί είναι σχεδιασμένοι για να ευχαριστήσουν το κοινό.
Άλλοι, για την απόλαυση των συμμετεχόντων.
Οι πιο σπάνιοι, για την τέρμη όλων.
Πολλοί είναι αυστηρά δεμένοι στη χορογραφία που επιβάλλει η στιγμή και άλλοι εκφραστικοί αυτοσχεδιασμοί που μεταδίδουν τον παλμό των χορευτών, καθώς παρασύρονται από την κάθεσ συγχορδία και αφήνονται στην κίνηση που αναβλύζει από μέσα τους.
...

Απόσπασμα από το "ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ με ανοιχτά μάτια" των Μπουκάι Χ., Σαλινας, Σ.(2009), εκδ. Opera.

Τί είναι αυτό;